I left my heart in many places

I´m blessed! I´m blessed for many reasons. One of those things is that I´ve had the opportunity to travel. It´s a privilege. Although I safed up the money myself, some people have other things in life they need to take care of, other than themselves. So yes, I feel lucky for having a chance to do my travel stuff.

While traveling I´ve been to amazing places. Some places were just absolute breathtaking beautiful. Some were maybe not the most beautiful, but became special because of the people I was with and the memories we created. Sometimes the food was just the best, or worst ever. Sometimes the vibe was just so chilled down. So yes, i´ve lost pieces of my heart in many places. 

I like to take you on a journey of a few of my favorite spots, this week i'll start with my first Asian crush. 



Boracay. Oh oh Boracay, I could write pages and pages about why I love Boracay so much. The Philippines was the first country I ever visited in South East Asia. I landed in Cebu City and catched a flight to paradise the next day. It took me five minutes to fall in love with Boracay. Beautiful white beaches, no dangerous traffic, live music everywhere, even better.. reggae music! A small chilled down island, with not to many resorts, some backpackers, cocktail bars, lounges, ´clubs´. 

The first night me and the girls got on Boracay we we´re sitting at BomBom bar. While I was enjoying my crocodile burger there was this amazing band playing. The night went on and the reggae music was surprising me. I was not expecting this at all. It simply blew my mind. And so did the rum. It ended up with some kind of chill session with the band. Sitting at this bar, which was actually on the beach, being surrounded by amazing (and talented) people. I couldn´t have wished for a better introduction to traveling South East Asia! The next few days were simply amazing. A few weeks later I went back to Boracay and it was still amazing. I can´t wait to go back there!

I stayed in a hostel named "frendz hostel' a basic place with shared huts, everything in the Philippines (well if ur on a budget) is really back to basic, but it's charming. The bar/lounge is realy social and this is the place that inspired me to go backpacking. I met a lot of backpackers there, some were alone some were not. I talked to a few people, some gave up their house and their job. Some just finished school, either way I was so amazed by all this cool stories about people traveling the world without cares. Could this be me?! I was with three girls from school, but this hostel was crazy social. So we ended up hanging out on the beach (frendz hostel has his own beach spot as well!) and going out with them as well. Borcacay is really small, and everybody ended up going to the same places anyway I think the names of the clubs were summerplace and epic (correct me if im wrong). The little clubs are filled with a mix of traveling people and locals, which is nice, I love a place with locals! The drinks are cheap as hell also. Oh and this is where I fell in love with San Miquel (light!) as well, guess it was the started of me getting used to beer.

Guess it's safe to say Boracay changed my life. I saw the beauty of Asia, met amazing people who inspired me (and i'm still in contact with a girl I met there, she's coming to the Netherlands in the summer, yaay!), found out how I love cheap drinks, my first tricicle ride. Yep, I love Boracay! 

Funny dorm stories

While backpacking I mostly stayed in dorms. Which was a lot of fun and caused some funny situations. I wrote this story for travelingsoutheastasia.com, but since it´s related to my travels I wanted to share it here as well. As I said on my Facebook page, if you think it´s about you... well it probably is!

Staying in dorms is in my opinion definitely a must if you’re traveling alone. I mean, you can get a luxury five star hotel with a nice king-size bed, a bathtub, a minibar, a tv, air-conditioning. Also you as a backpacker in that hotel will be able to: see some lovely young couples who are on a holiday, some old people who are still in love which can be cute or disgusting, some families (yes that kid is peeing in the swimming pool), and potentially see someone who you really fancy until you realize that person is on a honeymoon.

Or, what you can and should do, as a backpacker. Stay in a hostel. Which can be a hostel with a really good rating or a shitty hostel where every dollar, euro, baht or dong is too much to pay. Cause staying in hostels is fun! In the last four months I’ve stayed in some really nice and terrible hostels, I had great recommendations from other travellers or just checked the lovely internet. However, sometimes it’s not the place, it’s the people. And so I found out. I had some really funny moments in dorms, some of these things happened to myself and some to other people in the dorm, who I will not name. Here you go three funny random things that happened in dorms during my trip.

Sleeping in a 38 people dorm

Staying in a 38 people dorm in Koh Phangan during the full moon for new year’s sounds like the perfect place to have a well-deservedgood sleep right? As a preparation for new year I tried sleeping ‘early’, which was a challenge since the music was really loud and the door had this lovely bleep-bleep-bleep sound ‘every time it opened.

I’m not the kinda person who will tell people to shut up, because normally i’m a loud person myself. I fall asleep easily, so even in this not sleepy environment i managed to fell asleep, after approximately three hours. While I was sleeping like a baby, since the bed was actually comfy some drunk people came back to the dorm. The guy from the bed next to me, who I saw in the morning, with a chick in his bed, who I never talked to, decided to… poke me. Yes, he poked me and said: Hi! Such a nice guy, I was sleepdrunk and said hi back and turned myself. After a minute he poked me again and told me he was sorry for waking me up. Well I’m easy going so I told him it was fine, and told him to sleep well and turned myself again. I guess this was not really what he was looking for. “Drunk-guy-next-bed” decided to turn me, jump on me and ask me if we could have sex. I was sleepdrunk, which is not to be confused with being drunk. So I didn’t really understand if this was a dream, nightmare or real life. I stared at him and asked if it was ok if I just slept. Well this was ok, so he said. I turned myself, again. But I guess I should’ve asked if it was ok to sleep alone. Cause after I turned I felt something, someone… spooning me. Yes the “Drunk-guy-next-bed” was now “Drunk-guy-in-my-bed”. Well if he can poke me and ask stuff, so can I! So I poked him and asked if he could please leave me alone and hop over to his own bed. Nooooo, nooooo, can I please stay? Can we just cuddle? Well I do love cuddles, I really do, but not like this. So I said no, he said yes, I said no, he said yes. Well you get the idea. At this point I was really tired and he was not really planning on getting out of my bed so I told him, no cuddles, just sleep. I turned myself, for the final time… and woke up a bit later. AND HE REPEATED, can we please have sex?? Noooooooo we can’t dude! Well in the end he was drunk and tired as well so he fell asleep in my bed… yes I gave up. When I woke up he was holding me as well, really tight, I escaped my bed and went for breakfast. Afterwards I came back and jumped on him: CAN WE HAVE SEX?! He woke up and looked at me really weird. He had no memory of happened the night before and told me he was sorry. After that we had a normal conversation and actually got to know each other. He turned out to be a nice guy. Always a good way to meet people! But I did gave him the advice not to hit on girls like this anymore.

Getting seasick in a dorm

Sex in dorms is something that happens every once in a while. It’s something you can accept, or you can decide on getting really mad. Well like I said, i’m easy going. I don’t mind if it’s just for a bit I can just put my music in and ignore it. But when you’re feeling really sick, and you actually already have tears in your eyes it’s a little bit different. I hate to be a cockblock. So I figured when this guy in the bed above me, who I travelled with for a bit, and who was actually a really nice guy, came back in the dorm that I should just let him do his thing. I was annoyed because I really wanted to sleep since I felt like shit and would have 24 hours of solo traveling the next day. I thought well I can deal with this for a bit, I feel like shit anyway so who cares. So I putted in my earplugs with my music really loud. The hostel was really really nice, but unfortunately the beds were like most hostel bunk beds not really stable. So I was on the bottom and began to feel seasick. My bed was shaking like a rollercoaster, I love rollercoasters, but not like this. And even worse, I could hear the discussion about the sex. Everything was not really going as it should so they kept on tryin…tryin…. And then someone came in, put on the lights and laughed at them. So it stopped. At this point there were more people in the room. I fell back asleep and was happy. For a little bit. My bed was shaking again, people were laughing and everything but they didn’t care. At some point I managed to fall asleep. But the next day when I woke up the horror wasn’t over. The worst was yet to come. One, I guess, USED condom landed in my bed. When I stepped out of my bed there were a few (different flavours as well!) on the floor. There were some shorts in my bed as well. If I didn’t know any better I would have thought I had sex myself. Afterwards I told the guy that I was happy that he had safe sex, and that he should definitely continue on doing that. But just not when the girl in the bed under it feels like dying already.

Great wingwoman

As you read before I’m not exactly a cockblocker, i’m the opposite. I’m a great wingwoman! So I was hanging with some guys, just being the great wingwoman as I am I totally hooked this guy up with a girl. Kinda, I guess he had a good game himself as well. But as the evening was coming to an end this girl came to me, and asked me if she should hook up with him. Well hell yeah I responded. So she went back to him, they kissed a bit and that was it. But she came back and asked me if I was staying in the same dorm and if I would mind if she had sex there. Well this guy just started traveling so off course I didn’t wanna cockblock this great opportunity. So I told her it was fine cause I wasn’t planning on going home anytime soon (this was a lie I was done with the evening, but hey i’m nice). So  they left and I figured I could socialize a bit more in this club. I found this random guy and told him about my situation, he was a nice person to chat with for a bit. After 45 minutes we both thought that I could go to my dorm for some sleep. He assisted on walking me back. When we came in front of my hostel there was this really nice surprise. The newly-backpacking-couple didn’t even made it to the dorm! They were kissing on the street. All that waiting for nothing! I waited for a bit more, even watched a movie, made some snapchats for my friends. And got tired of it so went to the dorm. Nothing was going on there, so I was relieved, bedtime! Well off course this wasn’t true. My bed was in the corner, and my pillow was near to his (now their) pillow. As soon as I tried sleeping, they tried the opposite. Just my luck! I slept on the other side of my bed with my music really loud. Also the guy climbed to the bed on top of his to ask his mate for condoms. Classic night!

It’s all part of the experience

These stories might be a bit disturbing, if you’ve never stayed in a dorm before. For the people who already got some dorm experience I bet some of this stuff should sound completely normal. But for the people who read this and are not sure about dorms anymore… In the end even my weird experiences like the guy who woke me up, or waking up by people having sex, never made me not-wanna-stay-in-dorms. Dorms are funny and a great social place. It’s a nice place to meet people, mostly better during the day. And well, when you’re old you have something fun to tell the grandkids. Or well, maybe not the grandkids but at least you can look back at your travels and laugh!

When I grow up I wanna be a....

Some people just know it all. They grow up and just know that they want to be. Like `when I grow up I want to be......´ a firemen, nurse or a mom of 10 children. When I was a kid I found out I wasn't one of those kids. I was a dreamer and I had plenty of ideas for my future self.

18 years ago I wanted to travel the world and/or be the host of a travel program;

15 years ago I wanted to be a pre-school teacher and a musical star but I realized singing wasn't my talent;

10 years ago I wanted to be a high-school history teacher, and be a cheerleader while studying for it;

9 years ago I wanted to be a lawyer;

8 years ago I wanted to be a psychologist;

6 years ago I wanted to be a lifestyle designer, graphic designer, game designer. You name it i just wanted to design stuff get my creativity out there;

5 years ago I wanted to be a communication professional as in creating commercials. The plan was to finish my study as quick as possible, get a career and a house afterwards;

4 years ago I wanted to be a editor of a fashion magazine;

3 years ago I wanted to be a social media specialist but my dream still was to be a editor of a fashion magazine, also I wanted to live together with my boyfriend at the time. My dream was to study abroad but I decided that I rather stayed with my boyfriend;

2 years ago I was still dreaming about being a editor but got more focused on reality, any job at a (online) lifestyle thing would have been what I wanted. I wanted to do something different, and I did. I ended up doing the minor International Aid and Development instead of the minors PR or branding. I went to do volunteer work in the Philippines which turned out to be one of the best things I've ever done. Which I didn't even knew before. After that I wanted to do a internship in the Philippines, got one but got scared because I was in a complicated relationship;

1 year ago I wanted to have a job in the lifestyle PR scene. I also still got a desire to travel the world. I finally got rid of all my fears. And decided to safe up money for my next trip, more volunteer work, traveling around I didn't had a plan I just knew I wanted to be out there living the life while not having a serious job.

While graduating and getting my bachelor degree I got scared. I lost my purpose. As you can see at "5 years ago" my original plan was to get a career a house and "be serious" after I would get my degree. While being at that point in life I didn't feel like actually being ready for that. And why the hell would I do something against my will? It took me a while to realize that I'm the one who puts direction in my own life. Just that most people choose to get serious after their study doesn't mean that I had to... So I started traveling with the idea "I probably get bored of traveling and get serious when I go back home". Not happening. Plenty of time of that after my next trip!

Right now?

I'm a dreamer and for now that's all I wanna do. At this moment my ideal job would be a payed blogger, but one with freedom. So I can decide what I do, when I do it and how I do it. Because freedom is what I cherish the most right now. My desire to travel is definitely stronger than the desire to follow a ´boring career-path´ and settle down. 

But as you've probably seen by now, I change my mind quit often so let's make this list again in five days years..

Back in reality after 4 months

I’ve been back home for 24 days now. While I was away I wasn’t looking forward to coming home at all. People were asking me why. Well at that time I mostly answered “because there’s nothing there”. With nothing I just meant that I didn’t had a job to look forward to or some other serious stuff, like a house or a boyfriend. But well off course I did had things to look forward to. I have great friends, who support me no matter what kind of weird person I sometimes (well maybe even half the time) can be. Also I have a loving family and a house to call home.

After being home I just realized I was mostly scared. Scared of going back into reality. When people said to me you’ll have a reality check when you get home I just laughed. But really, being home after nearly 4 months of absolute freedom it's a reality check indeed.

First of all there was the obvious problem, which I knew I would have even before I started traveling. I was totally broke as soon as I got home. I did safe up money for returning home, but while traveling I figured I rather had a fun time with it in Asia than safe it for being at home. Well, I don’t do regrets but I must say it was not really smart. Lucky as I was my friends hooked me up with a job. When they asked when I could start I just said well as soon as possible. BAM, reality was hitting me in the face again. Working? Really? I’ve quitted my last job in a clothing store in the beginning of October. So working was something I wasn’t really used to anymore. During traveling I also said, I don’t care what kind of job I get, I just need to get some money asap when I’m home. Well, I was truly grateful for the job. But I started as a call agent. Which is not a bad thing, don’t get me wrong. But yeah, another reality check. I’ve got a bachelor degree in communication. And I actually worked as a callagent when I was 16 and didn’t even had a single degree. So it made me think, what am I doing? Is this living the dream? I told myself I was just working because I needed the money. But after a few days I actually found out I had nice co-workers and I enjoyed my time there. It’s not all about living your dreams, sometimes you have to make a few stops on your way.

I believe in karma and serendipity. Good things will come to you when you least expect it. And you will also get what you give, which can be a good or a bad thing. Trust me my life has some ups but some pretty deep downs. But all of the sudden my life is pretty up. While I was enjoying my new career path and made some peace with it this new thing came on my path. A job opportunity at the same company, but this time actually a job in communication. And wait a second, isn’t that what I studied? Indeed it is.

While traveling I said I would take any job. But with any job I meant all the jobs in the world as long as it wasn’t a serious job. Well I did took the job. I’ll see where it takes me. I may sound a bit dreamy, and well.. I am. But everything happens for a reason and for now I’m just embracing this opportunity and see how it goes.

The life lesson in this story? Not everything always goes as planned. Sometimes you got to take risks and sometimes you just need to let go of your plans and go with the flow. Setting a goal is fine and great. I still have my goals/dreams. But the road to reaching them might be a bit different than you imagined. I'm not saying you should give up on dreams for every nice other thing that bumps into your way. But sometimes changing your path could be a good thing. Well at least I hope so. I'm not sure where my path will bring me, but as long I'm happy I think i'm doing a pretty good job following my dreams.

Eliza

Ps. I'm not even sure myself why I wrote this in English. I just started writing my thoughts and for some reason they came up in English.

Pps. I still owe you guys a blog about the last part of my trip. I actually wrote half of it. It's still coming ;-)

Touchdown in the land of Pho and Dong

Helse busrit

M'n reis naar Bangkok vanuit Phi Phi is simpelweg te beschrijven met het woord: h-e-l-s. In de derde of vierde bus waarin ik de nacht zou doorbrengen besloot mijn lichaam ermee op te houden. Normaal slaap ik tijdens m'n busritten deze rit heb ik niet veel anders gedaan dan overgeven in het donker in een plastic zak. Aangezien de wc zo erg stonk dat het alleen maar erger werd. Waar die misselijkheid vandaan kwam weet ik nog steeds niet, maar fijn was het niet. M'n telefoon besloot er ook mee op te houden en ging zonder reden uit en wilde niet meer aan, muziek ter afleiding in de hobbelige rit had ik dus ook niet. Besef van tijd ook niet want m'n horloge raakte ik al weken geleden kwijt. Ik spendeerde m'n tijd met voor me uit staren en jaloers zijn op de slapende mede passagiers. Toen we vroeg in de ochtend in Bangkok arriveerde was ik super opgelucht, frisse lucht!! Twee andere meisjes moesten ook tijd doden en wachten op een vlucht dus we gingen samen naar een hostel waar je gewoon je spullen kon droppen en chillen. Ik voelde me nog verre van optimaal dus staarde daar nog wat meer voor me uit. Ik moet zeggen dat ik de kunst van het niets doen steeds beter begin te beheersen. Hoe ik vroegah nog muziek of iets nodig had kan ik nu compleet niets doen voor uren. Of dit een goede skill is weet ik niet, op m'n CV zal ik hem maar niet zetten, maar tijdens reizen komt hij prima van pas.

Bah bah Bangkok
Maar daar was ik dan terug in mn minst favoriete stad: Bangkok. Gelukkig hoefde ik er dit keer niet al te lang te blijven. In de bus had ik twee meisjes ontmoet die later op de dag ook een vlucht zouden hebben (een ervan naar Australie: JALOERS en eentje naar Chiang Mai). Dus samen zochten we een hostel op waar we onze tas konden laten liggen en gewoon een beetje konden chillen. Aangezien ik me nog steeds beroerd voelde besloot ik het maar rustig aan te doen. De tijd vloog voorbij! Rond 12 uur ging ik richting het vliegveld en al snel zat ik in het vliegtuig op weg naar Hanoi.

Het koude Hanoi 
Van te voren had ik het weer gechecked en ik was voorbereid op kou, dacht ik. Maar toen ik buiten stond in Hanoi was ik toch even in shock: BRRRRRRRRR wat was het koud! Rond de 14 graden, wat dus niet bepaald 30 graden op het strand is, waar ik ondertussen gewend aan ben. Ik zoch een taxi die me naar mijn hostel kon brengen. In Vietnam betalen ze met Dong, ik ben nooit zo goed in nieuwe valuta's. Dus toen de taxi chauffeur zei "600 Dong" dacht ik dat hij 600 bedoelde. Maar blijkbaar moet je overal 1000 achter plakken, alleen wist ik dit nog niet dus besloot ik 10 minuten lang een discussie aan te gaan met de chauffeur. Uiteindelijk gaf ik op en accepteerde ik dat ik opgelicht werd. "Whatevaaaaah" zei ik terwijl ik boos de taxi uitstapte. Eenmaal in mn hostel kwam ik er achter dat 600 dus 600.000 betekende, en de arme man me helemaal niet aan het oplichten was dat het eerder andersom was, oops.

M'n hostel "central backpackers hanoi" bleek prima te zijn, ook was er een gratis (!!!!) bier uurtje. Het bier was niet al te lekker, maar als het gratis is maakt dat niet al te veel uit. Met een aantal mensen uit het hostel speelde ik drinkspelletjes, de rest ging daarna uit maar ik was kapot. Ondertussen was ik al een miljoen jaar wakker en de volgende dag moest ik vroeg op. Want ik ging naar Halong Bay! Hier had ik erg over lopen twijfelen, aangezien het zou koud was, ik sowieso een koukleun (hoe schrijf je dat?) en het toch aan prijzige tour was. Maar op facebook vonden alle mensen die ik eerder had ontmoet dat ik Halong Bay toch echt niet mocht missen. De mensen uit mn hostel hadden ook een tour voor de volgende dag geboekt, dus deed ik dat ook maar. ik had niet de normale boottocht geboekt, maar de party boat, want ja hoe leuk ik natuur ook vind een feestje sla ik nooit af. Ook leek een boot met jonge mensen me iets leuker dan een boot met 40+ers (sorry ma, pa en oom Hans & Tante Joke ;) ). En wat ben ik blij dat ik de tour/tocht/whatever-you-wanna-call-it toch heb gedaan. Mn geld dubbel en dwars waard. Met de boot eerst naar de kust gegaan, wat ongeveer 3 uur duurde. Daarna zagen we onze party boot, die ook serieus Halong Party heette. 

In de bus vertelde de tourguide dat we behalve hem als tourguide ook een party-boy zouden krijgen, whoehoe, spannend. De boot was prima, ik kan me indenken dat het met mooi weer nog leuker is, aangezien het nu koud was op het dek. Maar met een trui, vest en sjaal was het prima te doen. Mijn look was verschrikkelijk, maar het uitzicht fantastisch! Ook was het een leuke groep mensen, wat Engelse, Amerikanen, Duitsers en jawel, Nederlanders. We vaarden wat rond en Halong Bay is prachtig, het was een zonnige dag gelukkig dus behalve de kou wat het uizicht geweldig. We gingen naar een grot toe, de "Dau Goav Ce". Een indrukwekkende grote grot, meer kan ik er niet echt over vertellen en foto's maken lukte ook niet echt, dus maakte ik filmpjes. Maar als je even op de link klinkt kan je zien dat deze grot wel een bezoekje waard is. 

Daarna vaarde we nog wat rond en daarna ging ik kayakken met een duits meisje. Tot mn verbazing waren mn kayak skills veel beter dan de laatste keer dat ik ging kayakken. Het was een leuke ervaring om daar te kayakken. Tussendoor hadden we ook een ge-wel-di-ge lunch gehad. Wat ik eerder een buffet zou noemen. Verse vis, kip, rund en zelfs de vegetariers waren happy. Het avondeten was ook heerlijk. Hierna volgde al direct happy hour, het begrip tijd in Azie ligt wat anders dan in de westerse wereld. Tijd is ruim. Bussen zijn laat, afspraken worden niet echt nagekomen en een uur wachten in een rij is ook normaal. Maar wat happy hour betreft, dat duurt gerust de hele avond. Happy night dus! De partyboy nam al snel de leiding en maakte de tafel klaar voor het eerste kaartspelletje. Een ouderwets ( :p ) potje kings cup, wat in dit geval weer nieuwe regels had zoals snake eye en iets waarbij je rare opdrachten moest doen. Hierna speelde we ""risky business" iedereen kreeg 4 kaarten die open op tafel lagen. In het middel van de tafel lagen de rest van de kaarten. Voor je een kaart omdraaide verzon je een opdracht voor de personen die de desbetreffende kaart hadden, maar die persoon kon je ook zelf zijn, risky business dus! Van opdrachten als switch tops, doe 10 pushups tot geef een lapdance, leuk spel. Daarna irish poker gespeeld en daarna was het zoals de partyboy zei ""dancing time" dit duurde tot in de late uurtjes.

En al snel daarna werd ik in de vroege uurtjes wakker gemaakt door de omroep "breakfast timeeeee", niet al te slecht dus. Eigenlijk zou ik maar 1 nacht doen en terug naar het hostel gaan maar ik vond de groep en het uitzicht zo leuk... dat ik er nog maar een dagje aanplakte. Voor dag 2 stond rotsklimmen/srpingen op het programma. Ik had natuurlijk in Phi Phi (zoals mijn trouwe lezers weten) al rotsgesprongen, maar ik was daar dan ook super bang. Maargoed ik heb nu die tattoo die zegt courage over fear dus bang zijn mag technisch gezien niet meer. Een aantal jongens vonden het eng/koud. Maar ik ben stoer, dus ik zei neehoor ik ga wel! Oorspronkelijk wilde maar een jongen springen. Maar omdat ik het ook ging doen voelde ze zich mietjes en al snel lieten de meeste zich overhalen.

Ik vroeg de tourguide of de rotsen een beetje makkelijk te beklimmen waren voor een klein persoon, aangezien ik klein ben, zoals jullie waarschijnlijk nooit is opgevallen. Hij antwoordde ja, maar na een IJSKOUDE duik in het water kwam ik erachter (terwijl ik schreeuwde dat het de koudste dag ever was) dat het rotsklimmen alles behalve easy was. Zelfs de veel langere jongens hadden moeite met het eerste gedeelte op klimmen, maar geweldig als ik ben lukte het me uiteindelijk toch. Daar was ik dan boven op de rots van 12 meter. De vorige keer vroeg ik een braziliaans meisje een filmpje te maken dit mislukte, dit keer had ik mijn vertrouwen in de handen van een amerikaanse chick gelegd. Omdat de camera al liep voelde ik wat meer druk. Maar nee, ik was bang. Shit ass filmpje waarop te zien is dat ik uitleg dat het niet veilig is en dat ik waarschijnlijk dood ga en dat iemand anders eerst moet. Nadat iemand anders gesprongen was en ik ''bewijs'' had dat ik hoogstwaarschijnlijk niet dood zou gaan telde ik af 3-2-1 en BAM daar kwam ik pijnlijk op mijn rechterbeen in het water terecht. Maar het goede nieuws was dat ik nog leefde en een geweldig filmpje van een verrotte sprong heb! Maar een adrenaline kick was het wel. En ik was minder bang dan de vorige keer, want toen had ik zulke trillende benen dat het op een dans van iemand die niet kan dansen leek. Vooruitgang is er dus. Zie slechte kwaliteit foto. Filmpje volgt later!

Na dit koude en gevaarlijke avontuur gingen we naar een verlaten maar mooi eilandje, "Cat Ba Island". 

We waren de eerste groep, na ons kwamen er nog 10 mensen en that was it. We chillde wat, kayakte wat hadden weer een geweldige lunch en avondeten en de dag vloog eigenlijk voorbij. De dag erop stonden we alweer vroeg op en gingen we terug naar waar we vandaan kwamen.

 Onderweg kregen we een snelcursus springrolls maken, ik bleek een natuurtalent te zijn, maar ik had ook niets anders verwacht. Lieve vrienden binnenkort dus springrolls op de noordelijke Vietnamese manier!

Terug in Hanoi sprak ik af met een jongen die ik in Siem Reap Cambodja had ontmoet. Hij was al eeuwen in Vietnam, gewoon omdat hij het er leuk vond. Dus hij kon me het ''nachtleven'' laten zien. Wat vooral bestaat uit op straat drinken. Wat slechter klinkt dan het is. In Vietnam op straat houden ze van mini plastic stoeltjes en tafeltjes en goedkoop bier. Op ""Bia Hoi", Beer corner dronken we cheap ass biertjes met een aantal expats. Blijkt dat super veel backpackers in Hanoi blijven hangen om daar Engelse les te geven. Om middernacht is er een curvue/avondklok. De poltie rijd rond met luidsprekers en roepen om dat het tijd is om alles te sluiten en te stoppen met drinken. Waardoor we eindigde in een touroperator office. Waar we op ons gemak konden chillen met de rolluiken dicht. Wat een hele nieuwe ervaring was haha. Het was al laat en naar een 'club' zijn we niet echt meer gegaan.

Mn laatste dag in het koude Hanoi (zie outfit foto -_-) bezocht ik de gevangenis,  Hoa Lo Prison, wat ze vroeger voor de grap het Hanoi Hilton noemde. Wat je na het bezoeken niet begrijpt, want de cellen zijn rampzalig! Ik ben gefaccineerd door hedendaagse gevangenissen en gek op geschiedenis. Dus een trip naar dit museum was voor mij dan ook super interessant. Uiteraard werd er met een Vietnamese blik op de geschiedenis gekeken, maar er werd wel ergggg overdreven. Hoe de Amerikanen claimen gemarteld te zijn in deze gevangenis, claimen de Vietnamesen dat ze er een geweldige tijd hadden. Met foto's zoals: "er is weer een jaar voorbij gevlogen zie de amerikanen hier een kerstboom optuigen, ze hebben het zo naar hun zin". Je hoeft geen Sherlock te zijn om te snappen dat dat bullshit is. Maar verder was het interessant om te zien allemaal. Je kon wandelen door de gangen, verhalen lezen, de cellen zien. En het was er zo rustig dat ik al snel weer kippenvel kreeg, zoals ook het geval was in S21 in Cambodja.

Hue
Om te reizen door Vietnam van noord naar zuid had ik een open busticket gekocht. Voor $50 kon ik hiermee naar zes verschillende steden reizen. En gewoon elke keer een dag van te voren de bus boeken, goede deal! De reis naar Hue duurde 10 uur, ik vertrok om 5 uur en arriveerde erg vroeg in de ochtend. Hier ontmoette ik een groepje jongens uit Australie. We huurde fietsen en fietse naar het strand. Dit klinkt leuker en makkelijker dan dat het was. Het was 15km wat in mijn hoofd dichtbij leek, zij wilde scooters huren maar ik zei "neeeejoh doen we wel" (maar dan in ''t engels). Maar na 7km kreeg ik er al een hard hoofd (en een harde kont) in. Het strand was ijskoud met superhoge golven, niet al te indrukwekkend. En op de terug weg ging een van de fietsen kapot. Waardoor die jongen zegmaar voortetrokken moest worden door de rest. Maaaar gelukkig bereikte we het hostel weer veilig. 

In de verte zie je mij ;-)

In de avond gingen we op zoek naar een straat met streetfood, na een uur hadden we deze straat nog steeds niet gevonden. Wel vonden we een plek waar hele kippen, eenden en weet ik veel wat dood lagen te zijn en klaar waren voor de bbq. We wilden eend eten, we wezen ook eend aan. Maar toen het dier in stukken en gebbqed terug kwam leek het niet meer op eend, wel op een soort van super sayan kip. Maar agh het was lekker, goedkoop en ik kreeg geen voedselvergifitging. De jongens probeerde hersenen en oog te eten, ik hield het bij de normale delen (geloof ik) en nek. In de avond was het, hoe verassend dat ook klinkt, weer tijd voor drinkspelletjes en een avond uit. Het uitgaansleven was leuk omdat er hier super veel locals waren die wel in waren voor een dansje.

Hierna ben ik naar Hoi An, Nha Trang, Dalat en Ho Chi Minh gegaan, maar die avonturen houden jullie nog even van me te goed! Voor nu nog even wat random foto's, want de meeste foto's staan op m'n camera! De slechte kwaliteit foto's in deze post zijn fotos die ik met mn tel van mn camera heb gemaakt :-)

The crazy Islands!

Sorry!!! M'n laatste blog heb ik 100x proberen te uploaden vorig jaar maar wifi/blogger werkte niet mee. Daarom dus maar twee blogposts deze keer.

Oud en nieuw in Koh Phangan! Hier zat ik al het hele jaar (ik overdrijf graag) op te wachten. Of nouja om eerlijk te zijn had ik tijdens de jaarwisseling van 2012 naar 2013 al dingen opgezocht over de fullmoonparty. Maar het moment was dus daar. De dag voor oud en nieuw besloten m'n girlcrew het rustig aan te doen en vooral niet uit te gaan, zodat we zoveel energie als mogelijk zouden hebben voor de jaarwisseling. Na geshopt te hebben en allemaal een party outfit te hebben bemachtigt gingen we allemaal richting bed.

Maar slapen in een partyhostel met 38 mensen is niet eenvoudig. En ik slaap makkelijk, ik slaap in bussen, boten... Maar hier? Mijn bed was naast de deur die veel geluid maakte, naast de muur naast m'n bed was de bar, met super luide muziek. Natuurlijk lopen mensen in en uit dus elke keer als de deur open ging werd het licht en de muziek nog harder. Op een gegeven moment viel ik gelukkig toch in slaap. Toen ik wakker werd was het eindelijk zo ver, full moon party baby!! Niet al te veel overdag gedaan onder het motto van energiebesparing. Rond een uur of 7 begonnen de voorbereidingen, we hadden neon verf gekocht en beschilderde elkaar. Het hostel waar de meisjes uit Noorwegen zaten had alleen blacklight, wat erg leuk is met neon verf. 

En wat sowieso erg grappig is. M'n laatste maaltijd van 2013 was fish & chips waar ik zeker 70 minuten op heb gewacht, maar het was 't waard. Ondertussen begon de straat al super druk te worden. M'n hostel zat midden op Haadrin op 2min afstand van hét strand, midden in het party-gebruis dus. Het werd ondertussen wel tijd voor de eerste buckets en de tijd vloog voorbij. Voor we t wisten was t kwart voor 12 en werd het tijd om naar het strand te rennen voor een goed plekje tijdens de countdown. Super spannend vonden we t allemaal. Want behalve leuke verhalen hadden we ook veel slechte verhalen gehoord, dus beloofde we elkaar op elkaar te letten. En hadden we ook een afspreek punt voor t geval iemand kwijt was. Eenmaal op t strand aangekomen waren we allemaal erg onder de indruk, het hele strand was packed met neon kleuren (&mensen ;-)). Er waren iets van zes verschillende podia met verschillende soorten muziek. Wij eindigde bij sunset bar waar uk garage en dubstep gedraaid werd: perfect. Voor we t wisten begon de countdown en was t opeens 2014. Vuurwerk, meer vuurwerk en de happy new year wensen vlogen me om de oren. Dit was sowieso de beste jaarwisseling ooit! De fullmoonparty was top. Mensen overdrijven niet als ze zeggen dat het een geweldig feestje is. Rond 7 uur smorgens besloten we toch maar is richting bed te gaan. Aangezien het tijdsverschil met Nederland 7 uur is kwam dit mooi uit want toen kon ik mensen een gelukkig nieuwjaar wensen. Alles op het feestje was voor mij veilig en gezellig verlopen. Andere mensen raakte hun telefoon kwijt, geld kwijt, plaste in hun broek, werden random wakker op t strand... Dus ik was aardig trots op mezelf! 

1 januari was ongeveer het hele eiland aan het uitslapen, ikzelf ook. Ik was vrij lui tot ik erachter kwam dat m'n visum de volgende dag zou verlopen. Toen ik de grens over kwam vanuit Cambodja had ik 30 dagen moeten krijgen maar ik kreeg er maar 15, wat ik zelf had moeten controleren. Wat nu?? Paniek!! Ik was al dingen aan het opzoeken over een visa run naar Maleisië waar ik helemaal geen zin in had. Dankzij m'n wijze mede travelers op Facebook kwam ik erachter dat ik gewoon naar Koh Samui kon gaan en het kon oplossen bij het immigratiekantoor daar. Koh Samui stond niet op m'n planning ik was van plan naar Phi Phi te gaan, maar t was nog altijd bezig dan helemaal naar de grens te moeten. M'n laatste avond in Koh Phangan was niet al te wild gewoon met een groepje op het strand gezeten want een aantal jongens uit nieuw zeeland gingen de volgende dag ook naar Koh Samui. 

In Koh Samui aangekomen kwam ik erachter dat het al veel te laat was om m'n visum te regelen, dus ging ik maar gewoon met de jongens naar het strand en regelde m'n visum de volgende dag. Ik wilde eigenlijk de volgende dag naar phi phi maar dat ging dus niet. Wat goed uitkwam want een van de jongens was z'n telefoon en slippers in het hostel op t andere eiland vergeten. Het groepje meisjes uit Noorwegen kwam vanuit daar naar Koh Samui dus dan kon ik met hun afspreken de spullen krijgen en t naar Phi Phi brengen. Hij had serieus pas na 4uur door dat hij z'n slippers vergeten was en al die tijd op blote voeten liep. Als je in Thailand op blote voeten loopt kijkt serieus niemand je raar aan. M'n tripje naar het immigratiekantoor was erg interessant. Het kleine kantoor bulkte van de mensen die er niks van snapte maar na 5 uur had ik dan toch echt gratis m'n visum gefixed. Toen ik een formulier moest invullen vroeg ik heel lief om een pen waarop de medewerkster antwoordde: NO! Tot zover vriendelijkheid in Thailand. 

Na niet langer illegaal in het land te zijn sprak ik af met de meisjes en belanden we in de avond in 'Arkbar' the place to be. Nu waren er super veel toeristen en deed het mij gewoon denken aan een vakantie in Turkije of Spanje, wat ik voorheen erg leuk vond, maar daarom ben ik niet in Thailand. Vond het dan ook niet erg jammer om de volgende ochtend weg te moeten. 

De bus zou me om 6 uur oppikken en de boot zou om 7 uur vertrekken. Ik zat netjes om 6 uur te wachten maar om kwart voor 7 was er nog steeds niemand, ik besloot de organisatie te bellen en kwam erachter dat ze me vergeten waren. Diegene waar ik m'n ticket had geboekt kwam me persoonlijk ophalen met z'n auto wat dan wel weer fijn was. Die bus en bootreis heb ik vooral geslapen. Slapen in de boot was niet al te slim, ik werd wakker geschud door een Thaise vrouw dat ik eruit moest dat ik anders om de verkeerde bestemming aan zou komen. Toch wel handig dat ze stickers op je plakken met waar je heen gaat. En toch wel erg vriendelijk van die mevrouw, Azië bleek toch wel lieve mensen te hebben. Na de boot kwamen er een aantal busreisjes met random tussenstops. Ondertussen was ik aan de praat geraakt met twee jongens uit Australië wat m'n lange trip wat minder eenzaam maakte. Online was er geen accommodatie meer te vinden in Phi Phi maar zij hadden ook niks geboekt dus we spraken af samen wat te zoeken. Na de busreisjes kwam er nog een bootreis en na 14 uur was ik er dan eindelijk: Phi Phi! 

Het was iets van half 8 savonds en al snel kwamen we erachter dat elk hostel voor zat. Mensen adviseerden ons serieus om onze tassen in een hostel te laten en maar gewoon uit te gaan tot in de ochtend en te slapen op t strand. Hoe grappig dit ook klonk werd ik er toch niet al te blij van. Een van de hostelmedewerkers had medelijden met me en ging op z'n fiets op zoek naar een ander hostel. En ik had geluk! Een leuk hostel aan het strand, wel aan de prijzige kant maar beter dan niks. Die avond kwam ik erachter dat het nachtleven in Phi Phi super tof is. Het barst er van de barretjes en na 12ven gaat iedereen naar twee "clubs" op het strand. Woodies en Slinkies. Waar je kan dansen maar ook kan touwtje springen met vuur, vuurlimbo, door een vuurhoepel springen. Al deze dingen heb ik in m'n dagen op Phi Phi geprobeerd. 

Het vuurspringtouwen vond ik super eng. Maar voor ik op reis ging had ik met mezelf afgesproken dat ik nieuwe dingen moest proberen en m'n angsten opzij moest zetten. Ik was van plan er ongeveer 4 dagen te blijven maar voor ik t wist was ik er een week! Ondertussen had ik super veel leuke mensen leren kennen. Ook was er iemand gekomen die ik in m'n eerste twee weken had leren kennen en t meisje die ik in Cambodja had leren kennen met wie ik ook oud en nieuw had gevierd, gezellige boel! Op een wilde gezellige avond met een leuke groep (ieren, zweden, oostenrijkers, ozzies en kiwi's) gingen we naar de reggeabar. Waar je thaibox gevechten kan bekijken in een bar. In het midden van de bar is een ring waar professionele gevechten zijn maar waar je ook tegen andere mensen kan vechten voor de lol én een gratis Bucket. We liepen de bar binnen en iedereen zat net toen iemand op m'n schouder tikte of ik wilde vechten 'sure' zei ik zonder na te denken. Ik kreeg een korte broek in m'n handen gedrukt en ik besloot me om te kleden. Toen ik terug kwam in de korte boks broek keken ze me allemaal aan van huh? Yep ik ga vechten! Daarna kwam ik erachter dat m'n tegenstander ongeveer drie keer zo groot/flink als mij was en vond ik t niet zo grappig meer. Maar opgeven zit niet echt in m'n genen. Ook vertelde ze me dat ze hier geen ervaring mee had wat me gerust stelde. En daar stond ik dan, in de ring! M'n tegenstander besloot geeneens bescherming te dragen want... Ze doet thuis ook aan thai boksen!!! Wat een trut. Dus ik heb niet bepaald gewonnen. Maar het publiek stond volledig aan mijn kant. Toen ik de ring uit kwam begonnen allemaal mensen me te knuffelen en te vertellen dat hèt oneerlijk was, ze een beest was, ik super veel lef had en hun held was. Dat maakte het verliezen iets minder erg! En het gratis bucket hielp ook wel. De rest van de avond verliep zonder gevechten en erg vredig.

Maar toen ik wakker werd was er paniek. Ik was m'n tas kwijt! M'n creditcard zat daarin dus ik was redelijk in paniek. Na de hoop opgegeven te hebben en twee uur verder te zijn vroeg iemand in m'n hostel opeens "uhm is je achternaam toevallig Souripet?" Ik snapte er niks van. Maar er hing blijkbaar al die tijd voor m'n neus een briefje dat m'n tas met creditcard gevonden was en ik t in een ander hostel kon ophalen, lucky me!! 

Overdag heerlijk op het strand gelegen. Bij een van de barretjes was een super leuke hond: Vodka. Die me erg aan m'n hond doobie deed denken ik heb dan ook volop met deze luie hond gespeeld. 

Die avond besloten we het rustig aan te doen want de dag erop zou een actieve dag worden.

We deden een boottocht met een longtailboat om t eiland. Toevallig zaten er op deze boot ook twee mensen die ik in Kampot in Cambodja had leren kennen. Daarna kwam ik ze nog tegen in Sihanoukville en in Koh Phangan, toeval bestaat niet! We bezochten monkey beach waar zoals de naam waarschijnlijk al doet vermoeden allemaal aapjes waren. Nu dacht ik altijd dat apen schattig zijn, maar ze bijten en beroven je, daarom was ik dus vooral erg voorzichtig. 

Daarna was het tijd om rots te klimmen en van een 12m hoge rots te springen. Waar ik doodsbang voor was. Eenmaal boven waren m'n benen aan het trillen, waar was ik aan begonnen? Waarom doe ik zoveel domme dingen? Opeens herkende twee mensen me van m'n geweldige gevecht en vertelde me dat ik dit ook wel aan kon. Dus sprong ik! En WOW, wat een heerlijke adrenaline kick. Zeker een aanrader! En wat was ik trots op mezelf ;-). Hierna gingen we naar een mooie plek in de zee waarvan ik de naam vergeten ben om wat te zwemmen. Na het zwemmen gingen we naar ''maya bay" super helder water. Hier was het de bedoeling om te snorkelen. Nu ben ik bang voor vissen en is snorkelen ook niet echt m'n ding maar onder t motto van kom over je angsten heen besloot ik t toch maar te proberen. En gelukkig! Wat heb ik mooie vissen gezien, ze brood gegeven met ze gezwommen. Over je angsten heen komen zorgt voor goede dingen :) hierna gingen we naar Maya beach, het strand waar de film 'The beach' is opgenomen. Het was super druk en dat maakte het uitzicht wat minder mooi, maar gelukkig gingen er zeker 6 boten met mensen net weg en hadden we het eiland voor onzelf: paradijs.

De boottocht terug had wat weg van de attractie "splash" droog blijven was geen optie. Gelukkig had ik m'n waterproef tasje van tubing meegenomen waardoor m'n camera en telefoon het wisten te overleven. Die avond weer gezellig met de hele groep uit gegaan en begon me ondertussen hartstikke thuis te voelen op t eiland. 

Maar er was meer te zien op Phi Phi! M'n ena laatste dag daar ben ik voor zonsondergang naar het viewpoint gelopen. Wat een flinke wandeling omhoog was. Maar het was het uitzicht dubbel en dwars waard. 

Het uitgaan daar werd me toch een beetje teveel en de rest gelukkig ook dus chillde we in de avond wat in het hostel. Af en toe moet ik zelf herinneren dat er niks mis is met op tijd naar bed gaan en een 'normale' nacht hebben. M'n laatste dag had ik bewaard om een tattoo te nemen. En niet zomaar eentje maar op de traditionele manier, met bamboo! 

De betekenis van m'n tattoo is courage over fear wat je als je bovenstaand verhaal gelezen hebt wel moet snappen. Ik ben blij dat ik ben gaan reizen en angsten zijn er om te overwinnen. Phi Phi is verreweg m'n favoriete eiland in Thailand dus een betere souvenir kon ik me niet wensen. Met de pijn viel het wel mee het was eerder ongemakkelijk dan pijnlijk, maar hey ik ben een bikkel. De tattoo is nog wat opgezwollen dus een foto komt later wel :-).

Hoewel Phi Phi en de rest van de eilanden super leuk waren is het tijd voor de volgende stop. Na een maand van feesten aan de kust ben ik toe aan wat nieuws. In dit geval is wat nieuws: VIETNAM! 

Van Phi Phi in Vietnam terecht komen is alleen zo simpel nog niet. De vluchten van de eilanden zijn zo duur dat ik ondanks de rellen en de afstand toch maar besloot naar Bangkok te gaan. Een 10 uur durende reis waarna ik 8 uur moet wachten op m'n vlucht naar Hanoi waar het slechts 15 graden is brrrrrr. Maar ik ben er klaar voor! 

Van m'n vriendinnetje uit Noorwegen heb ik helaas afscheid korten nemen. Ook van alle andere toffe mensen die ik heb kern kennen. Afscheid nemen blijf ik kut vinden! Als je een tijdje samen aan het reizen bent maak je zoveel samen mee. En dit meisje is ook nog op de exact zelfde datum/haar geboren, hoezo het lot haha. Maar tijd voor nieuwe avonturen :-)