When I grow up I wanna be a....

Some people just know it all. They grow up and just know that they want to be. Like `when I grow up I want to be......´ a firemen, nurse or a mom of 10 children. When I was a kid I found out I wasn't one of those kids. I was a dreamer and I had plenty of ideas for my future self.

18 years ago I wanted to travel the world and/or be the host of a travel program;

15 years ago I wanted to be a pre-school teacher and a musical star but I realized singing wasn't my talent;

10 years ago I wanted to be a high-school history teacher, and be a cheerleader while studying for it;

9 years ago I wanted to be a lawyer;

8 years ago I wanted to be a psychologist;

6 years ago I wanted to be a lifestyle designer, graphic designer, game designer. You name it i just wanted to design stuff get my creativity out there;

5 years ago I wanted to be a communication professional as in creating commercials. The plan was to finish my study as quick as possible, get a career and a house afterwards;

4 years ago I wanted to be a editor of a fashion magazine;

3 years ago I wanted to be a social media specialist but my dream still was to be a editor of a fashion magazine, also I wanted to live together with my boyfriend at the time. My dream was to study abroad but I decided that I rather stayed with my boyfriend;

2 years ago I was still dreaming about being a editor but got more focused on reality, any job at a (online) lifestyle thing would have been what I wanted. I wanted to do something different, and I did. I ended up doing the minor International Aid and Development instead of the minors PR or branding. I went to do volunteer work in the Philippines which turned out to be one of the best things I've ever done. Which I didn't even knew before. After that I wanted to do a internship in the Philippines, got one but got scared because I was in a complicated relationship;

1 year ago I wanted to have a job in the lifestyle PR scene. I also still got a desire to travel the world. I finally got rid of all my fears. And decided to safe up money for my next trip, more volunteer work, traveling around I didn't had a plan I just knew I wanted to be out there living the life while not having a serious job.

While graduating and getting my bachelor degree I got scared. I lost my purpose. As you can see at "5 years ago" my original plan was to get a career a house and "be serious" after I would get my degree. While being at that point in life I didn't feel like actually being ready for that. And why the hell would I do something against my will? It took me a while to realize that I'm the one who puts direction in my own life. Just that most people choose to get serious after their study doesn't mean that I had to... So I started traveling with the idea "I probably get bored of traveling and get serious when I go back home". Not happening. Plenty of time of that after my next trip!

Right now?

I'm a dreamer and for now that's all I wanna do. At this moment my ideal job would be a payed blogger, but one with freedom. So I can decide what I do, when I do it and how I do it. Because freedom is what I cherish the most right now. My desire to travel is definitely stronger than the desire to follow a ´boring career-path´ and settle down. 

But as you've probably seen by now, I change my mind quit often so let's make this list again in five days years..

Touchdown in the land of Pho and Dong

Helse busrit

M'n reis naar Bangkok vanuit Phi Phi is simpelweg te beschrijven met het woord: h-e-l-s. In de derde of vierde bus waarin ik de nacht zou doorbrengen besloot mijn lichaam ermee op te houden. Normaal slaap ik tijdens m'n busritten deze rit heb ik niet veel anders gedaan dan overgeven in het donker in een plastic zak. Aangezien de wc zo erg stonk dat het alleen maar erger werd. Waar die misselijkheid vandaan kwam weet ik nog steeds niet, maar fijn was het niet. M'n telefoon besloot er ook mee op te houden en ging zonder reden uit en wilde niet meer aan, muziek ter afleiding in de hobbelige rit had ik dus ook niet. Besef van tijd ook niet want m'n horloge raakte ik al weken geleden kwijt. Ik spendeerde m'n tijd met voor me uit staren en jaloers zijn op de slapende mede passagiers. Toen we vroeg in de ochtend in Bangkok arriveerde was ik super opgelucht, frisse lucht!! Twee andere meisjes moesten ook tijd doden en wachten op een vlucht dus we gingen samen naar een hostel waar je gewoon je spullen kon droppen en chillen. Ik voelde me nog verre van optimaal dus staarde daar nog wat meer voor me uit. Ik moet zeggen dat ik de kunst van het niets doen steeds beter begin te beheersen. Hoe ik vroegah nog muziek of iets nodig had kan ik nu compleet niets doen voor uren. Of dit een goede skill is weet ik niet, op m'n CV zal ik hem maar niet zetten, maar tijdens reizen komt hij prima van pas.

Bah bah Bangkok
Maar daar was ik dan terug in mn minst favoriete stad: Bangkok. Gelukkig hoefde ik er dit keer niet al te lang te blijven. In de bus had ik twee meisjes ontmoet die later op de dag ook een vlucht zouden hebben (een ervan naar Australie: JALOERS en eentje naar Chiang Mai). Dus samen zochten we een hostel op waar we onze tas konden laten liggen en gewoon een beetje konden chillen. Aangezien ik me nog steeds beroerd voelde besloot ik het maar rustig aan te doen. De tijd vloog voorbij! Rond 12 uur ging ik richting het vliegveld en al snel zat ik in het vliegtuig op weg naar Hanoi.

Het koude Hanoi 
Van te voren had ik het weer gechecked en ik was voorbereid op kou, dacht ik. Maar toen ik buiten stond in Hanoi was ik toch even in shock: BRRRRRRRRR wat was het koud! Rond de 14 graden, wat dus niet bepaald 30 graden op het strand is, waar ik ondertussen gewend aan ben. Ik zoch een taxi die me naar mijn hostel kon brengen. In Vietnam betalen ze met Dong, ik ben nooit zo goed in nieuwe valuta's. Dus toen de taxi chauffeur zei "600 Dong" dacht ik dat hij 600 bedoelde. Maar blijkbaar moet je overal 1000 achter plakken, alleen wist ik dit nog niet dus besloot ik 10 minuten lang een discussie aan te gaan met de chauffeur. Uiteindelijk gaf ik op en accepteerde ik dat ik opgelicht werd. "Whatevaaaaah" zei ik terwijl ik boos de taxi uitstapte. Eenmaal in mn hostel kwam ik er achter dat 600 dus 600.000 betekende, en de arme man me helemaal niet aan het oplichten was dat het eerder andersom was, oops.

M'n hostel "central backpackers hanoi" bleek prima te zijn, ook was er een gratis (!!!!) bier uurtje. Het bier was niet al te lekker, maar als het gratis is maakt dat niet al te veel uit. Met een aantal mensen uit het hostel speelde ik drinkspelletjes, de rest ging daarna uit maar ik was kapot. Ondertussen was ik al een miljoen jaar wakker en de volgende dag moest ik vroeg op. Want ik ging naar Halong Bay! Hier had ik erg over lopen twijfelen, aangezien het zou koud was, ik sowieso een koukleun (hoe schrijf je dat?) en het toch aan prijzige tour was. Maar op facebook vonden alle mensen die ik eerder had ontmoet dat ik Halong Bay toch echt niet mocht missen. De mensen uit mn hostel hadden ook een tour voor de volgende dag geboekt, dus deed ik dat ook maar. ik had niet de normale boottocht geboekt, maar de party boat, want ja hoe leuk ik natuur ook vind een feestje sla ik nooit af. Ook leek een boot met jonge mensen me iets leuker dan een boot met 40+ers (sorry ma, pa en oom Hans & Tante Joke ;) ). En wat ben ik blij dat ik de tour/tocht/whatever-you-wanna-call-it toch heb gedaan. Mn geld dubbel en dwars waard. Met de boot eerst naar de kust gegaan, wat ongeveer 3 uur duurde. Daarna zagen we onze party boot, die ook serieus Halong Party heette. 

In de bus vertelde de tourguide dat we behalve hem als tourguide ook een party-boy zouden krijgen, whoehoe, spannend. De boot was prima, ik kan me indenken dat het met mooi weer nog leuker is, aangezien het nu koud was op het dek. Maar met een trui, vest en sjaal was het prima te doen. Mijn look was verschrikkelijk, maar het uitzicht fantastisch! Ook was het een leuke groep mensen, wat Engelse, Amerikanen, Duitsers en jawel, Nederlanders. We vaarden wat rond en Halong Bay is prachtig, het was een zonnige dag gelukkig dus behalve de kou wat het uizicht geweldig. We gingen naar een grot toe, de "Dau Goav Ce". Een indrukwekkende grote grot, meer kan ik er niet echt over vertellen en foto's maken lukte ook niet echt, dus maakte ik filmpjes. Maar als je even op de link klinkt kan je zien dat deze grot wel een bezoekje waard is. 

Daarna vaarde we nog wat rond en daarna ging ik kayakken met een duits meisje. Tot mn verbazing waren mn kayak skills veel beter dan de laatste keer dat ik ging kayakken. Het was een leuke ervaring om daar te kayakken. Tussendoor hadden we ook een ge-wel-di-ge lunch gehad. Wat ik eerder een buffet zou noemen. Verse vis, kip, rund en zelfs de vegetariers waren happy. Het avondeten was ook heerlijk. Hierna volgde al direct happy hour, het begrip tijd in Azie ligt wat anders dan in de westerse wereld. Tijd is ruim. Bussen zijn laat, afspraken worden niet echt nagekomen en een uur wachten in een rij is ook normaal. Maar wat happy hour betreft, dat duurt gerust de hele avond. Happy night dus! De partyboy nam al snel de leiding en maakte de tafel klaar voor het eerste kaartspelletje. Een ouderwets ( :p ) potje kings cup, wat in dit geval weer nieuwe regels had zoals snake eye en iets waarbij je rare opdrachten moest doen. Hierna speelde we ""risky business" iedereen kreeg 4 kaarten die open op tafel lagen. In het middel van de tafel lagen de rest van de kaarten. Voor je een kaart omdraaide verzon je een opdracht voor de personen die de desbetreffende kaart hadden, maar die persoon kon je ook zelf zijn, risky business dus! Van opdrachten als switch tops, doe 10 pushups tot geef een lapdance, leuk spel. Daarna irish poker gespeeld en daarna was het zoals de partyboy zei ""dancing time" dit duurde tot in de late uurtjes.

En al snel daarna werd ik in de vroege uurtjes wakker gemaakt door de omroep "breakfast timeeeee", niet al te slecht dus. Eigenlijk zou ik maar 1 nacht doen en terug naar het hostel gaan maar ik vond de groep en het uitzicht zo leuk... dat ik er nog maar een dagje aanplakte. Voor dag 2 stond rotsklimmen/srpingen op het programma. Ik had natuurlijk in Phi Phi (zoals mijn trouwe lezers weten) al rotsgesprongen, maar ik was daar dan ook super bang. Maargoed ik heb nu die tattoo die zegt courage over fear dus bang zijn mag technisch gezien niet meer. Een aantal jongens vonden het eng/koud. Maar ik ben stoer, dus ik zei neehoor ik ga wel! Oorspronkelijk wilde maar een jongen springen. Maar omdat ik het ook ging doen voelde ze zich mietjes en al snel lieten de meeste zich overhalen.

Ik vroeg de tourguide of de rotsen een beetje makkelijk te beklimmen waren voor een klein persoon, aangezien ik klein ben, zoals jullie waarschijnlijk nooit is opgevallen. Hij antwoordde ja, maar na een IJSKOUDE duik in het water kwam ik erachter (terwijl ik schreeuwde dat het de koudste dag ever was) dat het rotsklimmen alles behalve easy was. Zelfs de veel langere jongens hadden moeite met het eerste gedeelte op klimmen, maar geweldig als ik ben lukte het me uiteindelijk toch. Daar was ik dan boven op de rots van 12 meter. De vorige keer vroeg ik een braziliaans meisje een filmpje te maken dit mislukte, dit keer had ik mijn vertrouwen in de handen van een amerikaanse chick gelegd. Omdat de camera al liep voelde ik wat meer druk. Maar nee, ik was bang. Shit ass filmpje waarop te zien is dat ik uitleg dat het niet veilig is en dat ik waarschijnlijk dood ga en dat iemand anders eerst moet. Nadat iemand anders gesprongen was en ik ''bewijs'' had dat ik hoogstwaarschijnlijk niet dood zou gaan telde ik af 3-2-1 en BAM daar kwam ik pijnlijk op mijn rechterbeen in het water terecht. Maar het goede nieuws was dat ik nog leefde en een geweldig filmpje van een verrotte sprong heb! Maar een adrenaline kick was het wel. En ik was minder bang dan de vorige keer, want toen had ik zulke trillende benen dat het op een dans van iemand die niet kan dansen leek. Vooruitgang is er dus. Zie slechte kwaliteit foto. Filmpje volgt later!

Na dit koude en gevaarlijke avontuur gingen we naar een verlaten maar mooi eilandje, "Cat Ba Island". 

We waren de eerste groep, na ons kwamen er nog 10 mensen en that was it. We chillde wat, kayakte wat hadden weer een geweldige lunch en avondeten en de dag vloog eigenlijk voorbij. De dag erop stonden we alweer vroeg op en gingen we terug naar waar we vandaan kwamen.

 Onderweg kregen we een snelcursus springrolls maken, ik bleek een natuurtalent te zijn, maar ik had ook niets anders verwacht. Lieve vrienden binnenkort dus springrolls op de noordelijke Vietnamese manier!

Terug in Hanoi sprak ik af met een jongen die ik in Siem Reap Cambodja had ontmoet. Hij was al eeuwen in Vietnam, gewoon omdat hij het er leuk vond. Dus hij kon me het ''nachtleven'' laten zien. Wat vooral bestaat uit op straat drinken. Wat slechter klinkt dan het is. In Vietnam op straat houden ze van mini plastic stoeltjes en tafeltjes en goedkoop bier. Op ""Bia Hoi", Beer corner dronken we cheap ass biertjes met een aantal expats. Blijkt dat super veel backpackers in Hanoi blijven hangen om daar Engelse les te geven. Om middernacht is er een curvue/avondklok. De poltie rijd rond met luidsprekers en roepen om dat het tijd is om alles te sluiten en te stoppen met drinken. Waardoor we eindigde in een touroperator office. Waar we op ons gemak konden chillen met de rolluiken dicht. Wat een hele nieuwe ervaring was haha. Het was al laat en naar een 'club' zijn we niet echt meer gegaan.

Mn laatste dag in het koude Hanoi (zie outfit foto -_-) bezocht ik de gevangenis,  Hoa Lo Prison, wat ze vroeger voor de grap het Hanoi Hilton noemde. Wat je na het bezoeken niet begrijpt, want de cellen zijn rampzalig! Ik ben gefaccineerd door hedendaagse gevangenissen en gek op geschiedenis. Dus een trip naar dit museum was voor mij dan ook super interessant. Uiteraard werd er met een Vietnamese blik op de geschiedenis gekeken, maar er werd wel ergggg overdreven. Hoe de Amerikanen claimen gemarteld te zijn in deze gevangenis, claimen de Vietnamesen dat ze er een geweldige tijd hadden. Met foto's zoals: "er is weer een jaar voorbij gevlogen zie de amerikanen hier een kerstboom optuigen, ze hebben het zo naar hun zin". Je hoeft geen Sherlock te zijn om te snappen dat dat bullshit is. Maar verder was het interessant om te zien allemaal. Je kon wandelen door de gangen, verhalen lezen, de cellen zien. En het was er zo rustig dat ik al snel weer kippenvel kreeg, zoals ook het geval was in S21 in Cambodja.

Hue
Om te reizen door Vietnam van noord naar zuid had ik een open busticket gekocht. Voor $50 kon ik hiermee naar zes verschillende steden reizen. En gewoon elke keer een dag van te voren de bus boeken, goede deal! De reis naar Hue duurde 10 uur, ik vertrok om 5 uur en arriveerde erg vroeg in de ochtend. Hier ontmoette ik een groepje jongens uit Australie. We huurde fietsen en fietse naar het strand. Dit klinkt leuker en makkelijker dan dat het was. Het was 15km wat in mijn hoofd dichtbij leek, zij wilde scooters huren maar ik zei "neeeejoh doen we wel" (maar dan in ''t engels). Maar na 7km kreeg ik er al een hard hoofd (en een harde kont) in. Het strand was ijskoud met superhoge golven, niet al te indrukwekkend. En op de terug weg ging een van de fietsen kapot. Waardoor die jongen zegmaar voortetrokken moest worden door de rest. Maaaar gelukkig bereikte we het hostel weer veilig. 

In de verte zie je mij ;-)

In de avond gingen we op zoek naar een straat met streetfood, na een uur hadden we deze straat nog steeds niet gevonden. Wel vonden we een plek waar hele kippen, eenden en weet ik veel wat dood lagen te zijn en klaar waren voor de bbq. We wilden eend eten, we wezen ook eend aan. Maar toen het dier in stukken en gebbqed terug kwam leek het niet meer op eend, wel op een soort van super sayan kip. Maar agh het was lekker, goedkoop en ik kreeg geen voedselvergifitging. De jongens probeerde hersenen en oog te eten, ik hield het bij de normale delen (geloof ik) en nek. In de avond was het, hoe verassend dat ook klinkt, weer tijd voor drinkspelletjes en een avond uit. Het uitgaansleven was leuk omdat er hier super veel locals waren die wel in waren voor een dansje.

Hierna ben ik naar Hoi An, Nha Trang, Dalat en Ho Chi Minh gegaan, maar die avonturen houden jullie nog even van me te goed! Voor nu nog even wat random foto's, want de meeste foto's staan op m'n camera! De slechte kwaliteit foto's in deze post zijn fotos die ik met mn tel van mn camera heb gemaakt :-)

Welcome

Ik, Eliza, vind het leuk om te schrijven. Nu kan ik dingen voor mezelf opschrijven, wat ik ook doe. Maar kan ik in dit geweldige moderne tijdperk natuurlijk ook gewoon een blog bijhouden, en zo het een en ander delen.  Ik zal maar is beginnen met vertellen wat ik ga doen, want hoewel ik het voor mijn gevoel al veel te veel van de daken heb lopen schreeuwen is toch blijkbaar nog niet iedereen op de hoogte van mijn plannen. Nou goed dat hoeft ook niet. Ik hoef zelf ook niet zo nodig op de hoogte zijn van al jullie plannen, maar hey misschien word je nu toch wel een beetje nieuwsgierig. Dat kan. Dan moet je gewoon even de derde alinea lezen. Wil je een korte samenvatting dan raad ik je aan de ena laatste alinea te lezen en de rest over te slaan.

Het begon allemaal.... ja echt ik ga vertellen hoe het plan, waar ik later meer over ga vertellen tot stand is gekomen. Nou het begon dus allemaal in 2012, ik besloot toen de minor International Aid and Development te gaan doen. Met deze minor mocht (moest) ik naar het buitenland om vrijwilligerswerk te doen. Ik ben toen in november en december in de Filipijnen beland. En om eerlijk te zijn heeft Azie mijn hart gestolen. De mensen, het leven... Het werken daar was super dankbaar en ook de dingen die ik los daarvan heb gedaan waren geweldig. Zo kwam ik in contact met mensen die aan het backpacken waren en ontdekte ik dat ook meisjes zulke dingen alleen deden. Want nee, dat wist ik niet. Nou goed, het was een geweldige tijd waar ik met een glimlach aan terug denk. Hierna ging ik weer terug naar school en begon ik met afstuderen. De kriebels om nog meer te reizen werden ondertussen steeds heftiger. In juni behaalde ik mijn diploma en dacht ik van goh, weetje wat, let's go! Tis crisis, banen liggen niet voor het oprapen. En ook had (heb) ik geen verplichtingen. Dus besloot ik dat ik maar gewoon moest gaan reizen. Dit vage idee wat dus al een tijd door mijn hoofd spookte besloot ik om te zetten in een plan.

Het plan is. Of nouja plan? Het is best een concreet iets, want ik heb een ticket geboekt. Nouja de bedoeling is dat ik 28 oktober (zet dit even in jullie agenda, want dagelijks vragen mensen van goh elies wanneer ga je weg) naar Thailand vlieg. En 15 februari vlieg ik weer naar Nederland. Voordat ik in het zonnige Thailand zal landen maak ik eerst even een tussenstop in het koude Rusland. Een twaal uur durende tussenstop in Moskou om precies te zijn. Wat ik daar ga doen? Ik zou graag de stad een beetje verkennen. Wat vodka drinken. Maar tis daar 13 graden, en een dikke jas meenemen staat niet bepaald op mn lijstje. Dus ga ik maar wat chillen op het vliegveld, gok ik. Maargoed richting Thailand dus. Nu denk je, was dat het? Je gaat naar Thailand, oke leuk. Ja zeker leuk. Maar er is meer, jaja. Want ik ga namelijk naar meerdere landen in zuidoost-azie. Het plan is namelijk om te backpacken. Ik heb mijn backpack al, dus dat moet wel goed komen. Iedereen om mij heen raakt een beetje in de war van mijn planning, ik zelf ook trouwens. Het idee achter deze reis is namelijk dat ik eigenlijk gewoon alles wil doen waar ik zin in heb. Een beetje zo van "yolo" maar dan fancy. Nee even serieus, ik heb een globale planning gemaakt van landen die ik sowieso wil zien, en plekken die ik wil bezoeken/verkennen/onveilig maken. Zo wil ik sowieso naar:

Thailand, Vietnam, Cambodja, Singapore. Maar het zou ook zomaar kunnen dat ik in Maleisie, de Filipijnen, Nepal of ergens anders in die regio eindig. 

Op dit moment heb ik alleen een hostel bij aankomst in Bangkok geboekt en verder nog nikssss nada noppes. Moet nog wel deze week even de knoop doorhakken over mn kerst/oud&nieuw planning want dat is wel zo'n happening dat ik t wel liever alvast gefixed wil hebben (ivm drukte en dat opeens alle hostels volzitten en ik op het strand moet slapen.. alhoewel dat ook best leuk kan zijn). 

Nou lieve mensen, ik hoop jullie nu een beetje op de hoogte hebben gebracht van mijn plannen. Korte samenvatting voor de luie mensen: 28 oktober t/m 15 feb ga ik backpacken in zuid-oost-azie (iig Thailand, Vietnam. Camdbodja, Singapore). Het idee is 'go with the flow'. 

Met deze blog wil ik jullie tijdens mijn reis een beetje op de hoogte houden van al mijn (wellicht een beetje gecensureerde) avonturen. Dus als je dat wilt volgen... check dan mn blog ;-)